نمیدونم چه سری هست توی وجود آدمیزاد که، پنجاه و پنج کیلو هیکل میشه بازیچه چند گرم دل و نمیدونم چطور خدا اینقدر ما رو ضعیف آفریده که همیشه معطل و تحت تاثیر دلیم..... و وای به روزی که بازیچه ی یک دل سنگی یا یک دل سیاه بشیم تمام زندگی میشه لحظه لحظه آرزوی مرگ.... وای به روزی که یک مادر بشه بازیچه ی دل یک نوجوان بی عقل و بی انصاف..... وای بر احوال و روزگار اون مادر

مدتهاست دستم با نوشتن بیگانه ست و تنها در دنیای خودم حرف میزنم اما دلم پر میکشه برای همه ی اون سالهایی که دردهام لباس واژه میپوشیدند و مرتب مینشستند بر تن کاغذ .... خسته م از روزگار از آدمها.... هر روز میترسم که مبادا این همون روز باشه که من از پا میفتم و اشتباه غیرقابل جبرانی میکنم ...دردها و افکارم ، آشفته و در نا به سامان ترین حالت خود هستند.پ.ن : دوست عزیز قدیمی ،خواننده دیرین بن بست،که برام شماره تماس گذاشتیدبسیار سپاسگزارم از لطفتون، خواهش میکنم نگران نباشید.لطفا بفرمایید چه زمانی میتونم باهاتون تماس بگیرم؟!